ละครหุ่นสาย ในชั้น ม.5 (Marionette Project)

การทำงานหุ่นเชิดแบบต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นหุ่นสาย หุ่นเงา หุ่นมือ หรือหุ่นกระบอก ล้วนเป็นงานฝีมือเชิงศิลปะ โดยเฉพาะการทำหุ่นสาย เป็นยิ่งกว่าหุ่นชนิดอื่น ๆ ทั้งหมด เพราะการชักหุ่นสายต้องใช้ความสามารถด้านศิลปะ การฝึกฝนบ่อย ๆ จะมอบประสบการณ์อันมีค่าให้แก่ผู้ฝึก ความสามารถที่ทำวัตถุไร้ชีวิตให้มีความเคลื่อนไหว ประดุจเป็นสิ่งมีชีวิต นักเรียนต้องใช้ทักษะทางศิลปะและด้านกลไกรวมทั้งเทคนิคต่าง ๆ ที่ได้เรียนมาในการวิเคราะห์ ความเคลื่อนไหวของหุ่นสาย ออกแบบและสร้างตัวหุ่น สร้างข้อต่อต่าง ๆ ของร่างกาย หล่อหัว มือ และเท้า สร้างโครงสร้างของหุ่น แต่งตัวให้หุ่น และฝึกฝนทักษะการแกะสลักไม้อย่างประณีต

การเชิดหุ่นสายนั้น  นักเรียนต้องเรียนรู้ที่จะอยู่เบื้องหลัง การเชิดหุ่นโดยต้องอยู่ข้างบนของหุ่นนั้น คนเชิดหุ่นต้องเสียสละ  นอกจากนั้น ในด้านสังคม การแสดงละครหุ่นต้องอาศัย “ความร่วมมือกัน” ในการทำงานอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการทำงานในโรงละครหุ่น การเชิดหุ่น การทำงานประสานกันระหว่างฝ่ายต่าง ๆ และอาจกล่าวได้ว่า บางทีเป้าหมายสำคัญที่สุดของโครงงานนี้ก็คือ การให้ความรู้สึกเคารพ  และเข้าใจความสำคัญของสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัวพวกเขา