admin

หลายคนคงมีคำถามว่า ทำไมเด็กๆ จึงต้องเรียนวิชาวาดลีลาเส้น หรือ form drawing โดยเฉพาะบทเรียนในวันแรก การวาดเส้นตรง ครูจะยืนขึ้นอย่างสง่างาม เดินตัวตรงไปอยู่ต่อหน้าเด็กๆ ตั้งใจลากเส้นตรงที่ตรงมากๆ ราวกับเส้นตรงนั้นเริ่มต้นจากจักรวาล และลากมันลงมาอย่างมั่นคงผ่านกลางลำตัวของครู ดิ่งตรงลงไปยังพื้นดิน และพุ่งตรงดิ่งไปสู่ใต้ผืนพิภพ หลังจากนั้น ครูจะหยิบชอล์กด้วยท่าทางที่มั่นคง และขีดมันลงบนกระดาน จากจุดสูงสุดจนมาถึงจุดต่ำสุด เท่าที่แขนของครูจะสามารถพามันลงมาได้ โดยที่ลำตัวยังตั้งตรง เด็กๆ จะมองเห็นสิ่งที่ครูทำ และจะวาดมันด้วยท่าทีเดียวกับครู ซึ่งในเวลานั้นเองเป็นเวลาที่สำคัญมากที่ครูจะได้รู้จักเด็กผ่านท่าทีในการขีดเส้นตรงเพียงเส้นเดียว ในวันต่อมา เด็กๆ จะได้ลองลากเส้นโค้งกัน โดยท่าทีของครูที่ต่างไปจากเมื่อวาน ในตอนที่วาดเส้นตรง ครูจะมีท่าทีที่โฟกัส ชัดเจน มั่นคง ตั้งตรง ตั้งมั่น แต่สำหรับเส้นโค้งท่าทีของครูจะอ่อนโยน ปลอบประโลม และรู้สึกถึงความโอบกอด โอบอุ้มมากขึ้น การสอนวิชาวาดลีลาเส้น จึงไม่ใช่เพียงการสอนให้รู้จักเส้นสาย หรือมิใช่เพียงการฝึกกล้ามเนื้อมัดเล็ก หากแต่เป็นการสอนจริยธรรมให้เข้าไปในตัวเด็กโดยไม่ต้องพร่ำบ่น เพราะในโลกนี้ ไม่ว่าอะไรที่เรามองเห็น ก็ล้วนแล้วแต่ประกอบมาจากเส้นสายเพียงสองเส้น นั่นคือเส้นตรงกับเส้นโค้ง ในตัวของพวกเขาเองก็เช่นกัน จะต้องมีคุณสมบัติของเส้นสายทั้งสองเส้นนี้อยู่ในตัว คือ เส้นตรงที่จะต้องโฟกัส มีความมั่นคง ความซื่อสัตย์ เที่ยงธรรม แต่ในขณะเดียวกัน […]

รูบิคอน การข้ามแม่น้ำที่ไม่อาจหวนคืน รูบิคอน คือ แม่น้ำที่ขั้นระหว่าง Gaul และอิตาลี ในช่วงเวลาที่จูเลียส ซีซาร์ เป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ รบที่ใด ก็ชนะ เขาได้กุมกองทัพที่ใหญ่มากอยู่ที่เมือง Gaul และด้วยความยิ่งใหญ่และเกรียงไกร ของกองทัพของเขา ทำให้รัฐสภา ในกรุงโรมหวาดหวั่นต่ออำนาจของซีซาร์ จึงได้มีแผนการจัดการตัดทอนอำนาจของซีซาร์ โดยได้มีคำสั่งให้ซีซาร์ ปลดกองทัพ และเดินทางกลับเข้ากรุงโรมเพื่อมารับโทษในข้อหาที่ได้ทำสงครามกับดินแดนหนึ่ง โดยที่ไม่ได้ผ่าน ความเห็นชอบจากรัฐสภา ซีซาร์ตัดสินใจเดินทางกลับมาพักอีกที่ฝั่งแม่น้ำรูบิคอน ซึ่งเป็นพรมแดน หากซีซาร์ตัดสินใจ ข้ามแม่น้ำรูบิคอนไปพร้อมกองทัพ ก็เท่ากับว่าตนได้ตัดสินใจที่จะก่อการกบฎขัดคำสั่งของรัฐสภา แต่หากไม่ข้าม ตนก็จะไม่สามารถกลับบ้านได้ตลอดไป และถ้าตัดสินใจข้ามไปโดยไม่มีกองทัพก็เท่ากับการตัดสินใจไปรับโทษ ประหารในโรม ในการตัดสินใจนี้เป็น การตัดสินใจครั้งสำคัญ ที่จะต้องใช้ความกล้าหาญและหนักแน่นมาก เพราะเมื่อข้ามไปแล้วจะไม่สามารถหันหลังกลับมาได้ เหตุการณ์นี้เป็นต้นกำเนิดของสํานวนที่ว่า “Cross the Rubicon” ซึ่งให้ความหมายเหมือน กับ อีกหนึ่งสํานวนที่นิยม ใช้ในปัจจุบันว่า “The point of no return” คือ สถานการณ์ได้ล่วงเลยมาจนถึงจุดที่ไม่ อาจจะหันกลับได้แล้ว และไม่ว่าผลที่ตามมาของอีกฟากฝั่งจะเป็นเช่นใด เราย่อมต้องยอมรับ

“นิทาน” เปิดโลกแห่งจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์ นอกจากส่งเสริมทักษะในการฟัง การจดจำและลำดับเหตุการณ์ การเรียงร้อยถ้อยคำแล้ว นิทานยังสะท้อนภาพความเป็นจริงของชีวิต เด็ก ๆ เรียนรู้ความเป็นไปของโลกและชีวิตผ่านนิทาน ที่ช่วยหล่อหลอมจิตสำนึกเชิงคุณธรรม ความเห็นอกเห็นใจ เป็นสะพานให้เด็กได้เชื่อมต่อกับผู้อื่น ภาพของนิทานจะประทับดำรงในดวงจิตของเด็ก ๆ เกิดความมหัศจรรย์ใจต่อสรรพสิ่งบนโลกที่น่าค้นหา และจะแปรเปลี่ยนเป็นพลังในการเข้าใจตัวเอง เข้าใจธรรมชาติความเป็นมนุษย์ และบริบทต่าง ๆ รอบตัว นิทานจึงเป็นอาหารที่เติมเต็มดวงจิตให้อิ่มเอมและเบิกบาน เพื่อการเติบโตทั้งภายนอกและภายในของเด็ก ๆ

การทำงานหุ่นเชิดแบบต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นหุ่นสาย หุ่นเงา หุ่นมือ หรือหุ่นกระบอก ล้วนเป็นงานฝีมือเชิงศิลปะ โดยเฉพาะการทำหุ่นสาย เป็นยิ่งกว่าหุ่นชนิดอื่น ๆ ทั้งหมด เพราะการชักหุ่นสายต้องใช้ความสามารถด้านศิลปะ การฝึกฝนบ่อย ๆ จะมอบประสบการณ์อันมีค่าให้แก่ผู้ฝึก ความสามารถที่ทำวัตถุไร้ชีวิตให้มีความเคลื่อนไหว ประดุจเป็นสิ่งมีชีวิต นักเรียนต้องใช้ทักษะทางศิลปะและด้านกลไกรวมทั้งเทคนิคต่าง ๆ ที่ได้เรียนมาในการวิเคราะห์ ความเคลื่อนไหวของหุ่นสาย ออกแบบและสร้างตัวหุ่น สร้างข้อต่อต่าง ๆ ของร่างกาย หล่อหัว มือ และเท้า สร้างโครงสร้างของหุ่น แต่งตัวให้หุ่น และฝึกฝนทักษะการแกะสลักไม้อย่างประณีต การเชิดหุ่นสายนั้น  นักเรียนต้องเรียนรู้ที่จะอยู่เบื้องหลัง การเชิดหุ่นโดยต้องอยู่ข้างบนของหุ่นนั้น คนเชิดหุ่นต้องเสียสละ  นอกจากนั้น ในด้านสังคม การแสดงละครหุ่นต้องอาศัย “ความร่วมมือกัน” ในการทำงานอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการทำงานในโรงละครหุ่น การเชิดหุ่น การทำงานประสานกันระหว่างฝ่ายต่าง ๆ และอาจกล่าวได้ว่า บางทีเป้าหมายสำคัญที่สุดของโครงงานนี้ก็คือ การให้ความรู้สึกเคารพ  และเข้าใจความสำคัญของสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัวพวกเขา

ช่วงวัย 7-14 ปี เป็นช่วงของการพัฒนาทางด้านกายอารมณ์ความรู้สึก หลักสูตรดนตรีในโรงเรียนวอลดอร์ฟ จะเป็นการพัฒนาเด็กตามวัยด้วยดนตรี เป็นการจับคู่ระหว่างธรรมชาติของดนตรีกับธรรมชาติของเด็ก วิธีการและเนื้อหาจะถักทอเข้าด้วยกัน เด็กเรียนรู้ความงามของโลก ความรื่นรมย์ของชีวิต และสุนทรียศาสตร์ ผ่านการเรียนภาษาของดนตรี เพื่อเติมเต็มประสบการณ์ความงามให้แก่ดวงจิตของเด็กๆ การสร้างหรือการฟังดนตรี คือการพบความงามโดยตรงที่สุด ดนตรีเป็นศิลปะที่มีความเป็นส่วนตัว ขณะเดียวกันก็มีลักษณะทางสังคมด้วยเช่นกันช่วงวัย 7-14 ปี เป็นช่วงของการพัฒนาทางด้านกายอารมณ์ความรู้สึก หลักสูตรดนตรีในโรงเรียนวอลดอร์ฟ จะเป็นการพัฒนาเด็กตามวัยด้วยดนตรี เป็นการจับคู่ระหว่างธรรมชาติของดนตรีกับธรรมชาติของเด็ก วิธีการและเนื้อหาจะถักทอเข้าด้วยกัน เด็กเรียนรู้ความงามของโลก ความรื่นรมย์ของชีวิต และสุนทรียศาสตร์ ผ่านการเรียนภาษาของดนตรี เพื่อเติมเต็มประสบการณ์ความงามให้แก่ดวงจิตของเด็กๆ การสร้างหรือการฟังดนตรี คือการพบความงามโดยตรงที่สุด ดนตรีเป็นศิลปะที่มีความเป็นส่วนตัว ขณะเดียวกันก็มีลักษณะทางสังคมด้วยเช่นกัน ป.1  เริ่มต้นด้วยขลุ่ย pentatonic ด้วยโทนเสียงที่ยังคงให้ความรู้สึกโอบอุ้มและปกป้อง เด็กเรียนรู้ท่วงทำนองและเสียงผ่านเพลงพื้นบ้านที่โน้ตไม่ซับซ้อน และฝึกเป่าโดยทำตามครูประจำชั้น เด็กเป่าขลุ่ยด้วยกัน เรียนรู้จังหวะเสียง และลมหายใจเข้าออกไปด้วยกัน ระหว่างตัวเด็กและสิ่งแวดล้อม ป.2  เด็กยังคงเรียนดนตรีด้วยกันกับเพื่อนอย่างสอดคล้อง และยังคงเรียนผ่านการเลียนแบบการเป่าจากครูประจำชั้น อาจมีเพลงใหม่เข้ามาที่มีท่วงทำนองและจังหวะที่ชัดเจนขึ้น นำเสียงใหม่เข้ามาเพิ่ม เด็กๆ เริ่มเปลี่ยนเครื่องดนตรีจากขลุ่ย pentatonic เป็นขลุ่ย diatonic recorder ในป.2